CCSVI oznacza przewlekłą mózgowo-rdzeniową niewydolność żylną, niedawno opisaną patologię żylną, która w okresie ostatnich 2 lat stanowi temat ożywionych dyskusji naukowych. Podczas Kongresu Union Internationale de Phlebologie, Monte Carlo 2009 CCSVI zostało oficjalnie zaklasyfikowane do grupy żylnych malformacji naczyniowych. Opisano jego symptomatologię i metody leczenia.
Na CCSVI składają się różne patologie żylne: zwężenia, niedrożność, patologiczne zastawki głównie zlokalizowane w obrębie żył szyjnych wewnętrznych (vena jugularis interna) oraz żyły nieparzystej (vena azygos). Opisywana patologia wykazuje istotną koincydencję u chorych ze stwardnieniem rozsianym - CCSVI SM.
Wg danych zawartych w publikacji dr Zamboniego ponad 80% chorych z postacią remitująco-nawracającą (RR relapsing-remitting), ponad 90% chorych z postacią wtórnie postępującą (SP secondary progressive) oraz 90% chorych z postacią PP (primary progressive) spełnia kryteria rozpoznania CCSVI. Na fakt, iż przewlekłe zmiany zapalne w OUN są zlokalizowane wokół naczyń żylnych zwrócono już uwagę w XIX w. (Rindfleish E. 1863). W latach 80-tych ubiegłego stulecia również zwracano uwagę na patologię żylną u chorych z SM (Schelling F. 1986).
Temat jest nadal otwarty i wzbudza wiele kontrowersji, w szczególności teoria, że patologia żylna mogłaby stanowić pierwotny patomechanizm procesu autoimmunologicznego.
W chwili obecnej związek pomiędzy CCSVI i stwardnieniem rozsianym (CCSVI SM) nie został jeszcze jednoznacznie potwierdzony z uwagi na brak wyników badań naukowych prowadzonych w ramach programów klinicznych, w związku z tym leczenie endowaskularne przeprowadzane generalnie z dobrym efektem u Pacjentów z SM spełniających kryteria rozpoznania CCSVI nie jest traktowane jako standardowa metoda leczenia. Ze względu na relatywnie krótki okres obserwacji pacjentów, którzy poddali się już tej terapii nie ma możliwości określenia jej długofalowych efektów. Jednakże przedstawione w czasie CCSVI Workshop on Multiple Sclerosis w lutym zeszłego roku w Kanadzie wyniki badań z różnych ośrodków na świecie przynoszą pewne optymistyczne spojrzenie na kwestię „zasadności" tego typu leczenia. Wstępne doniesienia wskazują na istotną poprawę stanu neurologicznego Pacjentów, regulację kontroli zwieraczy, ustępujące bóle głowy, zaburzenia równowagi i przewlekłe zmęczenie.