Jeśli przyjmiemy, że zgodnie z teorią dr Zamboniego zabieg naprawy układu żylnego powoduje zatrzymanie lub znaczące zahamowanie procesów powodujących uszkodzenie centralnego układu nerwowego, to samo uszkodzenie układu nerwowego, które już dokonało się przed zabiegiem, nie jest usuwane i nie podlega odwróceniu.

Stopień poprawy ogólnego stanu zdrowia Pacjenta jest uzależniony od wyjściowego poziomu uszkodzenia układu nerwowego. Wyniki leczenia są mniej wyraźne, jeżeli uszkodzenia są rozległe i mają charakter długotrwały.

Podejmując decyzję o poddaniu się badaniom i zabiegowi leczenia CCSVI należy pamiętać, że zabieg endowaskularny, jak każdy zabieg chirurgiczny, wiąże się z ryzykiem powikłań.

Należy pamiętać, że wszystkie stwierdzenia dotyczące efektywności terapii CCSVI są nadal oparte na danych badawczych o ograniczonym zakresie. Wynika to z faktu, że teoria dotycząca CCSVI jest jeszcze wciąż na wczesnym etapie rozwoju. W dalszym ciągu zbyt mała liczba Pacjentów została objęta szczegółowymi i długoterminowymi badaniami, by móc wyciągnąć ostateczne i potwierdzone naukowo wnioski, przede wszystkim co do długofalowej skuteczności terapii – zwłaszcza w stosunku do Pacjentów ze stwardnieniem rozsianym - CCSVI SM.

RYZYKO ZWIĄZANE Z ANGIOPLASTYKĄ I STENTAMI

U około 2% Pacjentów posiadających stenty w naczyniach krwionośnych występuje tendencja do powstawania skrzeplin w miejscu ich umieszczenia. Skrzepliny mogą być źródłem powikłań zatorowych.

Ryzyko powstania skrzeplin jest największe w trakcie pierwszych kilku miesięcy po umieszczeniu stentu w tętnicy lub żyle. Z tego powodu zaleca się stosowanie leków antyagregacyjnych, jak aspiryna lub clopidogrel, przez okres od miesiąca do roku po zabiegu implantacji stentu.

Długość okresu, w trakcie którego Pacjenci muszą stosować leki przeciwzakrzepowe zależy od typu zastosowanego stentu.